บทที่ 547 6

**ตอนที่ 546**

จูอี้เหวินและเฝิงสงหลินต่างตกตะลึงกับจิตสังหารที่ป้าหลิวเพิ่งแผ่ออกมาเมื่อครู่

คนธรรมดาอาจไม่รู้สึกตัว แต่สำหรับพวกเขา ในชั่วพริบตานั้นราวกับมีดวงตานับไม่ถ้วนกำลังจ้องมองทะลุเข้ามาถึงข้างใน

นี่คือข้อเสียของการที่บ้านหลังนี้เล็กเกินไป แม้ว่าบ้านของท่านทวดจะถือเป็นบ้านหลังใหญ่ที่มีฐานะอันดับต้นๆ ในหมู่บ้านเมื่อรวมพื้นที่ลานบ้านแล้วก็ตาม

หากเป็นที่บ้านตระกูลหลัก แต่ละเรือนจะแยกเป็นสัดส่วน มีค่ายกลฝังไว้เพื่อตัดขาดจากภายนอก ไม่ต้องพูดถึงเรื่องการสนทนาหรือระบายอารมณ์ ต่อให้จะลงไม้ลงมือกันข้างในก็ไม่มีปัญหา

ถานเหวินปินกล่าว “เชิญทั้งสองท่านครับ”

หลิวอวี้เหมยกลับไปนั่งบนเก้าอี้ ยกน้ำชาขึ้นจิบ ไม่ได้เข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องเหมือนเมื่อก่อน

คนที่มาถึงที่นี่ในวันนี้ แม้จะปฏิเสธไม่ได้ว่าต้องมีการคำนวณเรื่องผลประโยชน์ระยะยาวเข้ามาเกี่ยวข้อง แต่ผลประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่แค่ไหนก็ไม่คุ้มค่าพอที่จะเอาชีวิตมาเสี่ยงในสถานการณ์ที่เก้าตายหนึ่งรอดเช่นนี้ การที่พวกเขายอมถอยหนึ่งก้าวเพื่อรักษาความเป็นกลางได้ก็นับว่าน่าชื่นชมแล้ว ดังนั้นตราบใดที่ก้าวเข้ามาในลานบ้านนี้ ในใจของทุกคนต่างก็มีความกล้าหาญและสัจจะอยู่

คนเราสิ่งที่ลืมได้ยากที่สุดคือมิตรภาพในวัยเด็กที่เคยฉี่รดดินเล่นด้วยกัน ไม่ใช่เพราะลืมคนคนนั้นไม่ได้ แต่เพราะลืมความไร้เดียงสาที่เรียบง่ายและบริสุทธิ์ในตอนนั้นไม่ได้ เช่นเดียวกับในตอนนี้