บทที่ 546 คนกู้ศพ

### **บทที่ 545 แลกเปลี่ยนความได้เปรียบ**

“เอี๊ยด~”

หน้าต่างถูกผลักเปิดออก เฉินซีอวี้เท้าแขนลงบนขอบหน้าต่าง พลางเพลิดเพลินใจไปกับความสดชื่นในยามเช้าของวันนี้

นางชอบพำนักอยู่ในหนานทง ที่นี่มีสหายสนิท มีคนรู้ใจ มีอาหารเลิศรส มีน้องชายตัวน้อย และมีป่าท้อที่ออกดอกเบ่งบานตลอดทั้งสี่ฤดูกาล

ยายเฒ่าฮวาหิ้วตะกร้าเดินผ่านด้านล่าง หยุดฝีเท้าพลางแหงนหน้าขึ้นมองเด็กสาวที่อยู่ภายในกรอบหน้าต่าง

สายลมหนาวในยามเช้าตรู่ของฤดูเหมันต์แฝงไปด้วยความเงียบเหงา พัดโบกสะบัดเส้นผมของเด็กสาว คอยแต่งแต้มใบหน้าที่งดงามอยู่แล้วนี้ให้มีความเยือกเย็นเพิ่มขึ้นมาอีกสายหนึ่ง

หากไม่ไปมองดูท่าทางการก้าวเดินกระโดดโลดเต้นยามถือขลุ่ยในวันวานและวาจาอันร่าเริงเปี่ยมสาระเหล่านั้นของนาง ทำเพียงแค่มองดูในเวลานี้ นางก็ช่างละม้ายคล้ายกับภาพวาดหญิงงามที่เดินออกมาจากม้วนคัมภีร์ของบัณฑิตโบราณจริงๆ

แน่นอนว่า ต่อให้จะนับรวมเรื่องราวเหล่านั้นก่อนหน้านี้เข้าไปด้วย สำหรับบุรุษมากมายแล้วมันกลับยิ่งมีอานุภาพทำลายล้างที่รุนแรงกว่าเดิมเสียอีก ตัวของเสี่ยวอวี่เองก็ไม่อาจฝืนทนต่อความร่าเริงและกระตือรือร้นในลักษณะนี้ได้ และสิ่งที่เจ็บปวดรวดร้าวที่สุดก็คือเรื่องนี้ เพราะนางไม่ได้จงใจปฏิบัติกับเจ้าเป็นพิเศษ ทว่านางปฏิบัติต่อทุกคนในลักษณะนี้เหมือนกันหมด

สายตาของเฉินซีอวี้ย้ายลงด้านล่าง มองเห็นโต๊ะเครื่องเซ่นที่จัดวางเอาไว้ตรงลานบ้าน

อืม!