บทที่ 488 章

捞尸人 第487章

หลิวอวี้เหมยเดินตามเสียงนั้นไป ราวกับว่านางได้เห็นร่างเล็กๆ ที่ไร้เดียงสากำลังวิ่งเล่นอย่างร่าเริงอยู่ในห้องโถง

เมื่อวิ่งไปได้สักพัก ข้างๆ ร่างนั้นก็ปรากฏร่างขึ้นมาอีกร่างหนึ่ง ร่างเล็กๆ สองร่างกำลังหัวเราะและหยอกล้อกันอย่างมีความสุข

เสียงหัวเราะที่ใสกระจ่างและไพเราะเหล่านั้น เปรียบเสมือนเกล็ดน้ำแข็งที่บาดลึก แทรกซึมเข้าไปในส่วนที่อ่อนโยนที่สุดในใจของหลิวอวี้เหมยอย่างหนาแน่น

ความทรงจำที่ถูกปิดตายไว้อย่างตั้งใจ ในที่สุดก็พังทลายลงจากพันธนาการและทะลักออกมาในวินาทีนี้ นางใช้มือซ้ายกุมหน้าอกแล้วค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งยองๆ

การอดทน การกลั้น การฝืน และการประคับประคองมาตลอด เสียงร้องไห้โฮที่เจ็บปวดจนแทบขาดใจนี้ มาถึงช้ากว่ากำหนดไปหลายสิบปี

สำหรับคนเป็นแม่ ความเจ็บปวดที่ยิ่งใหญ่ที่สุด คือการสูญเสียลูก

แต่เช่นเดียวกับที่นรกไม่ได้มีเพียงสิบแปดชั้น ภายใต้ความเจ็บปวดเดียวกันนั้น ยังมีความโหดร้ายที่ยิ่งใหญ่กว่า

นั่นคือการต้องเฝ้ามองดูลูกของตัวเอง ในช่วงวัยที่ควรจะแข็งแรงและร่าเริงที่สุด กลับต้องถูกสูบพลังชีวิตไปจนหมดสิ้น ในขณะที่ชีวิตที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดนั้น ยังต้องถูกทรมานด้วยความเจ็บป่วยและความทุกข์ทรมานอย่างไม่สิ้นสุด

เป็นนางเองที่มอบชีวิตให้เขา แต่เขากลับมาแสดงฉากการร่วงโรยที่สมบูรณ์แบบให้เห็นต่อหน้าต่อตา