บทที่ 487 章

捞尸人 第486章

จ้าวอี้เดินจากตีนเขาขึ้นไปยังยอดเขา ระหว่างทางผ่านจุดตรวจบัตรของแหล่งท่องเที่ยว

เรือนไม้ไผ่ของเขาตั้งอยู่หน้าเขื่อนน้ำตกหลูซาน ซึ่งถือเป็นพื้นที่ใจกลางของแหล่งท่องเที่ยว

เจ้าหน้าที่แบมือขอตรวจบัตรเข้าชมจากจ้าวอี้

จ้าวอี้โบกมืออย่างหงุดหงิดพลางตะโกนว่า "คนพื้นที่!"

เมื่อเห็นว่าเป็นคนท้องถิ่น เจ้าหน้าที่จึงปล่อยให้ผ่านไป

จ้าวอี้ยังไม่รีบขึ้นยอดเขา แต่เดินตรงไปที่แอ่งน้ำตกก่อน เฉินจิ้งแช่อยู่ในนั้นมาหลายวันแล้ว ร่างกายพองอืดจนขาวซีด

เขานอนหงาย ลืมตาค้าง แต่ในดวงตากลับไร้ซึ่งประกายชีวิต

จ้าวอี้หยิบก้อนหินขึ้นมาขว้างใส่เฉินจิ้งพลางด่าทอ "อาจิ้ง อย่าได้จมน้ำตายที่นี่จริงๆ เชียว ถ้ากลายเป็นอสูรศพหรือศพดิ่งขึ้นมา ข้าก็ไม่มั่นใจหรอกนะว่าจะสะกดเจ้าไว้ได้"

เฉินจิ้งค่อยๆ หันหน้ามามองจ้าวอี้ที่ริมแอ่งน้ำ ส่งเสียงแหบพร่าอย่างที่สุดออกมา "พี่หย่วน... พี่หย่วน..."