บทที่ 486 5

ตอนที่ 485

ก่อนหน้านี้ เมื่อได้รับคำใบ้จากปู่ว่ายอดเขาถูกตัดขาดไปแล้ว หลี่จุยหย่วนก็รู้สึกสับสนวุ่นวายใจอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่รู้ว่าควรจะวางตัวอย่างไรหรือมีความรู้สึกเช่นไรต่อเรื่องนี้

หลายครั้งที่คำว่า "ทำตามเสียงหัวใจตัวเอง" เป็นเพียงคำพูดลอยๆ เพราะคนที่สามารถมองทะลุถึงก้นบึ้งของหัวใจตนเองได้อย่างแท้จริงนั้น จะไม่มีวันตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากในการตัดสินใจ

หลี่จุยหย่วนรู้สึกว่าตนเองโชคดี เขาได้รับโอกาสให้เลือกใหม่อีกครั้ง และในที่สุดก็สามารถมองลึกลงไปในใจตนเองได้อย่างตรงไปตรงมา

หากใช้วิธีการเช่นนี้ ต่อให้ไม่ต้องพูดถึงว่าจะมีคุณสมบัติพอที่จะเป็นพญามังกรหรือไม่ แม้จะเป็นได้จริงๆ พญามังกรเช่นนี้ เมื่อมองย้อนกลับไปนับพันปีและมองไปข้างหน้าอีกนับร้อยชั่วอายุคน ในยามที่สายตาของพญามังกรแต่ละรุ่นสบประสานกันผ่านกาลเวลา เขาจะกล้าเงยหน้าขึ้นมองใครได้?

เมื่อมองไปยังปู่ที่กำลังถูกสายฟ้าฟาดฟันอยู่ในสระสายฟ้าเบื้องหน้า ความตื่นตระหนกในดวงตาของหลี่จุยหย่วนก็ค่อยๆ จางหายไป ไม่มีความห่วงใยหรือกังวลใจหลงเหลืออยู่ มีเพียงความเหยียดหยามที่เผยออกมาจากแววตาที่กระจ่างชัดโดยไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป

หลี่มู่หยางส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ เขาฝืนทนต่อสายฟ้าพลางเงยหน้าขึ้น

เขาเห็นสีหน้าของหลานชาย แต่ทว่าเบื้องหน้าเขามีแสงสายฟ้าสว่างวาบอยู่ไม่รู้กี่สาย ทำให้เขาคิดไปเองโดยสัญชาตญาณว่าสายตาและจิตสำนึกของตนกำลังถูกบิดเบือน