บทที่ 475 4

บทที่ 474

หลังจากกินเครื่องเซ่นของมหาจักรพรรดิเข้าไป รุ่นเซิงก็สูญเสียความเป็นตัวเองไปโดยสิ้นเชิง

อาจกล่าวได้ว่าในช่วงเวลาที่อยู่ในเมืองผีนี้ รุ่นเซิงลืมไปนานแล้วว่าตนเองเป็นใคร เขาเป็นเพียงศพดิ่งร่างหนึ่ง

เป็นศพดิ่งที่ทำทุกอย่างไปตามสัญชาตญาณล้วนๆ

ในตอนแรก เขาทำตามสัญชาตญาณไม่ยอมให้อินเหมิงห่างกาย เมื่ออินเหมิงถูกแสงทองของนักพรตน้อยทำร้าย เขาก็พุ่งตัวออกไปทุบแสงทองนั้นจนแตกละเอียดโดยสัญชาตญาณ

ยังไม่ทันที่อินเหมิงจะเตือนว่า "พระโพธิสัตว์" ได้ออกจากร่างของนักพรตน้อยไปแล้ว รุ่นเซิงก็คลายมือที่บีบคอนักพรตน้อยออกก่อนล่วงหน้าโดยไม่สังหารเขา

เพราะเสี่ยวหย่วนเคยสอนเขาไว้ว่า หากไม่ถึงคราวจำเป็นจริงๆ อย่าทำร้ายคนธรรมดาเพื่อก่อกรรม

การทุบประตูร้านหม้อไฟ การโทรศัพท์ ทั้งหมดนั้นทำไปเพื่อแจ้งเตือนเสี่ยวหย่วนว่าที่นี่มีอันตราย การนั่งลงข้างโต๊ะหม้อไฟก็เพื่อชวนอินเหมิงกินหม้อไฟ และหลังจากนั้น เขาก็ทำโลงศพอย่างไม่หยุดหย่อนมาตลอดหลายวันนี้

เขาชัดเจนว่าสูญเสียการควบคุมไปแล้ว แต่กลับยังคงทำตามความเคยชินอีกรูปแบบหนึ่ง

ตลอดหลายวันนี้ อินเหมิงมีความรู้สึกหลากหลายประดังเข้ามาในใจ ทั้งรู้สึกผิดไม่สบายใจ หวาดกลัวและกระวนกระวาย แต่ในขณะเดียวกันก็มีความหวานล้ำที่ไม่อาจหักห้ามใจแทรกซึมอยู่ด้วย