บทที่ 476 5

**ตอนที่ 475**

สายตาของหลี่จุยหย่วนจับจ้องไปยังองค์พระโพธิสัตว์ทองคำและกระจกทองแดงที่พระสงฆ์ชราสองรูปกอดไว้ในอ้อมแขน

องค์พระโพธิสัตว์ทองคำนั้นไม่ได้สร้างขึ้นจากทองคำแท้ แต่ภายในผนึกไว้ด้วยกระแสจิตแห่งพุทธะจำนวนมหาศาล ซึ่งเกิดจากการที่พระเถระชั้นผู้ใหญ่ไม่รู้กี่รูปต่อกี่รูปใช้เวลาเนิ่นนานหลายปีสวดมนต์ภาวนาสั่งสมเอาไว้

สิ่งนี้มีประโยชน์มหาศาลต่อการสืบทอดพุทธศาสนา การที่มันถูกนำออกมาในครั้งนี้ก็เพื่อใช้เป็น "ร่างเนื้อ" สำหรับรองรับกายทิพย์ของพระโพธิสัตว์

หลี่จุยหย่วนไม่มีความสนใจที่จะเผยแผ่พุทธศาสนา แต่สำหรับเขาแล้ว องค์พระโพธิสัตว์ทองคำนี้มีประโยชน์อย่างยิ่ง

หากนำกลับไปติดตั้งไว้ในสำนักที่หนานทง เมื่อค่ายกลของสำนักทำงาน พลังจิตแห่งพุทธะนี้จะช่วยกดทับจิตชั่วร้าย ทำให้จิตใจสงบ และขจัดมลทินที่ตกค้างได้

ต้องเข้าใจว่าอาการบาดเจ็บทางกายภาพนั้นรักษาได้ง่าย สิ่งที่ยากและกินเวลาที่สุดคือพลังงานด้านลบที่ตกค้างอยู่

ไม่ว่าจะเป็นศพดิ่งของรุ่นเซิง, ขุนพลผีของหลินซูโหย่ว, สัตว์วิญญาณของถานเหวินปิน หรือแม้แต่การสะท้อนกลับของพลังในตัวอาหลี ทั้งหมดนี้ล้วนได้รับการบรรเทาอย่างมหาศาลภายใต้การชำระล้างของพลังจิตแห่งพุทธะนี้

เรียกได้ว่าหากมีองค์พระโพธิสัตว์ทองคำนี้ สำนักของเขาก็จะกลายเป็นสถานพยาบาลชั้นยอด เกรงว่าหลังจากนี้ทุกครั้งที่จ้าวอี้ออกไปลุยงานเสร็จ ก็คงต้องพาพวกพ้องมาขออาศัยพลังชำระล้างที่หนานทงเป็นแน่