บทที่ 474 章

第473章

เครื่องเซ่นไหว้บนถาดถูกรุ่นเซิงกินจนหมดสิ้น

ไอสีดำที่แผ่ออกมาจากร่างของเขานั้นเข้มข้นราวกับถูกสาดด้วยน้ำหมึก มันม้วนตัวและเอ่อล้นออกมาไม่หยุดหย่อน น้ำที่เจิ่งนองอยู่บนพื้นห้องครัวท่วมขึ้นมาจนมิดหลังเท้า พร้อมกับมีหมอกสีเทาลอยฟุ้งขึ้นมา

อินเหมิงตระหนักได้ทันทีว่าความหวังดีของนางกลับกลายเป็นเรื่องร้าย

นางเพียงแค่อยากนำของที่ดีที่สุดมาให้รุ่นเซิง โดยลืมนึกไปว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งที่ร่างกายของรุ่นเซิงจะสามารถรับไหวหรือไม่

นี่คือเครื่องเซ่นไหว้ที่อยู่ใกล้ชิดกับท่านมหาจักรพรรดิมากที่สุด และท่านมหาจักรพรรดินั้น คือ "ศพดิ่ง" ที่มีขนาดใหญ่โตจนยากจะจินตนาการ

นับตั้งแต่เมืองเฟิงตูถูกสร้างขึ้น ร่างต้นของท่านมหาจักรพรรดิไม่เคยออกจากยมโลก แม้แต่ตอนที่เผชิญหน้ากับพระโพธิสัตว์ ท่านก็เพียงแค่ลากพระโพธิสัตว์ลงสู่ขุมนรก แล้วใช้ร่างต้นเหยียบย่ำกดทับลงไปเท่านั้น

ดังนั้น สิ่งของที่ปนเปื้อนกลิ่นอายจากร่างต้นของท่านมหาจักรพรรดิเช่นนี้ จึงแทบไม่มีอยู่จริงในโลกภายนอก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเครื่องเซ่นไหว้ที่ผ่านการรับรองเช่นนี้

เมื่อรุ่นเซิงกินเครื่องเซ่นไหว้เหล่านี้เข้าไป คุณลักษณะพิเศษในตัวเขาก็ถูกกระตุ้นอย่างเต็มที่ หรืออาจกล่าวได้ว่ามันกำลังเดือดพล่านขึ้นมาอย่างถึงที่สุด

"รุ่นเซิง... รุ่นเซิง?"