บทที่ 391 章

第390章

เฉินซีหยวนยืนอยู่บนลานดินหน้าบ้านของหลี่ซานเจียง กวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างช้าๆ

สายลมที่เริ่มทวีความรุนแรงพัดเส้นผมของเธอปลิวไสว เผยให้เห็นรูปร่างที่ดูสง่างาม

สถานที่แห่งหนึ่งจะทำให้คนเรารู้สึกอาลัยอาวรณ์ได้อย่างแท้จริง ไม่ใช่เพราะทิวทัศน์ แต่เป็นเพราะผู้คนที่อยู่ที่นี่

เธอพยายามจดจำใบหน้าของทุกคนอย่างตั้งใจ อยากจะเก็บภาพและเสียงของพวกเขาไว้ในความทรงจำตลอดไป

คิ้วของเธอขมวดมุ่นด้วยความสงสัย:

ความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ที่หนักอึ้งอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยนี้ มันคืออะไรกันแน่?

เป็นเพียงเพราะการแลกรางวัลของคุณลุงหลี่มีปัญหาจนต้องเลื่อนกำหนดการเดินทางออกไป และตัวเธอเองก็ต้องรีบกลับเพราะปู่เกิดล้มป่วยกะทันหันงั้นหรือ?

เมื่อเธอกลับถึงตระกูลเฉินและปู่หายดีแล้ว ก็ยังสามารถชวนน้องชายและคนอื่นๆ ไปเที่ยวที่ไห่หนานได้อีก

หากปู่ของเธออาการไม่ดีขึ้น เหตุผลที่จะชวนน้องชายไปเที่ยวไห่หนานก็ดูจะฟังขึ้นยิ่งกว่าเดิมเสียอีก