บทที่ 390 9

**บทที่ 389**

“ตอนนั้นฉันคิดแค่จะช่วยชีวิตคน แต่ใครจะไปรู้ว่ากลับกลายเป็นวางยาเขาตายเสียได้

ตอนนั้นก็กลัวน่ะนะ คนเป็นอยู่ในบ้านก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าคนตายอยู่ในบ้านมันจะกลายเป็นเรื่องที่อธิบายให้ชัดเจนได้ยาก ฉันเลยคิดว่าต้องรีบจัดการให้จบๆ ไป

ฉันก็เลยอาบน้ำ เช็ดตัว แล้วก็จัดการศพเขาให้เรียบร้อย

ตอนนั้นไม่มีเงินซื้อโลงศพ ก็เลยเอาเสื่อลำแพนเก่าๆ ที่ฉันใช้นอนนั่นแหละมาห่อเขาไว้ แล้วก็มัดปมเชือก

จะเอาไปฝังที่ไหนก็กลัวว่าจะเอิกเกริกเกินไป แล้วก็กังวลว่าวันดีคืนดีจะถูกขุดขึ้นมา เลยตัดสินใจทำแบบถอนรากถอนโคน ฝังไว้ในสุสานบรรพบุรุษตระกูลหลี่ของเรานี่แหละ

เฮ้อ ตอนนั้นอย่างแรกคือไม่รู้เรื่องกฎเกณฑ์การฝังศพ อย่างที่สองคือรีบร้อน ใจคอไม่ดี คิดแต่จะฝังให้เสร็จๆ ไป เลยเลือกจุดตรงกลางที่ขุดง่ายที่สุดแล้วก็ฝังเขาลงไป

ถ้าไม่ใช่เพราะวันนี้ตรงนี้มันทรุดลงมา ปู่ทวดอย่างฉันก็คงลืมเรื่องนี้ไปแล้วจริงๆ

ตอนนี้มานึกดูแล้ว ก็รู้สึกผิดต่อพี่น้องคนนี้อยู่เหมือนกัน”

“ปู่ทวดครับ ปู่ก็ทำด้วยความหวังดี อีกอย่างดูเหมือนว่าตัวเขาเองก็ไม่ได้อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อ เหมือนตั้งใจจะหาที่ตายมากกว่านะครับ”