บทที่ 271 章

第271章

ชิงอันหยิบไหเหล้าขึ้นมา เอียงปากไหเทของเหลวสีใสลงบนหนังสือปกหนังสีดำกลิ่นลูกท้อเล่มนั้น

เปลวไฟสีเขียวลุกโชนขึ้น และเพียงชั่วครู่ หนังสือเล่มนั้นก็มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน

เขาเงยหน้าขึ้นกรอกเหล้าที่เหลือลงคอจนหมดเกลี้ยง ก่อนจะโยนไหเหล้าทิ้งไปอย่างไร้เยื่อใย เสียง "เพล้ง" ดังขึ้นพร้อมกับเศษกระเบื้องที่แตกกระจายเกลื่อนพื้น

เขาใช้แขนเสื้อเช็ดปาก ฝีเท้าเซเล็กน้อย แววตาฉายแววเลื่อนลอยที่ดูผ่อนคลายอย่างประหลาด

ชีวิตคนเราดั่งความฝัน ก่อนที่เขาจะถูกกักขังอยู่ที่นี่ เขาเคยติดตามเว่ยเจิ้งเต้า และได้สัมผัสถึงยอดเขาที่สูงที่สุดในใจของอีกฝ่ายมาแล้ว

ทว่าในยามที่เขากำลังจะดับสูญไปอย่างถาวร กลับมีเหตุบังเอิญให้ได้หวนระลึกถึงความรู้สึกในวันวานอีกครั้ง

ราวกับว่าความทุกข์ทรมานอันยาวนานที่ผ่านมานี้ ได้มอบความหมายบางอย่างให้กับความเป็นจริง

เด็กหนุ่มตรงหน้ามีเงาของเว่ยเจิ้งเต้าทาบทับอยู่หนาตา ทว่าเขากลับไม่ใช่เว่ยเจิ้งเต้า

หากจ้าวอี้เหมือนกับมัน มันก็คงขี้เกียจจะสนใจ เพราะนั่นก็เป็นเพียงการซ้ำรอยเดิมของตัวเอง ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น มันไม่สนใจหรอก