บทที่ 272 2

## คนกู้ศพ บทที่ 272

รถแทรกเตอร์คันหนึ่งวิ่งส่ายไปมาบนถนนในหมู่บ้าน คนขับคาบกล้องยาสูบไว้ในปาก มือทั้งสองข้างจับพวงมาลัย แก้มยุบเข้ายุบออก จมูกพ่นควันออกมาพร้อมกับช่องเครื่องยนต์

บางครั้งก็เจอชาวบ้านที่เลิกงานจากทุ่งนา กำลังแบกอุปกรณ์การเกษตรกลับบ้าน พอมีคนโบกมือเรียก "ไอ้ขี้ยา" เขาก็แค่พยักหน้าตอบแบบไม่ใส่ใจ ท่าทางวางมาดกว่านายอำเภอลงพื้นที่ตรวจราชการเสียอีก

ไอ้ขี้ยาเป็นคนขี้เกียจมาตั้งแต่เด็ก สมัยก่อนที่ต้องทำงานเก็บแต้ม เขามักจะอู้บ่อยๆ พอสิ้นปีที่สำนักงานใหญ่สรุปผล แต้มที่เขาได้ยังน้อยกว่าภรรยาของคนอื่นที่เพิ่งคลอดลูกในปีนั้นเสียอีก

แต่ตอนนั้นเขามีพ่อแม่เลี้ยงดู พ่อแม่ของเขาทำงานหนัก ไม่เพียงแต่เลี้ยงดูลูกชายที่ไม่เอาไหนคนนี้ แต่ยังช่วยลูกชายหาเมียที่เป็นแม่ม่ายให้ด้วย

แต่หลังจากลูกชายเกิดได้ไม่ถึงสองปี พ่อแม่ทั้งสองก็ล้มป่วยและเสียชีวิตไปพร้อมกัน เมื่อไม่มีแรงงานสูงอายุสองคนนี้ ครอบครัวก็ไม่มีทางไปต่อได้

ภรรยายังไม่ทันได้หนี ไอ้ขี้ยาก็หนีไปก่อนแล้ว ออกจากหมู่บ้านไปที่อำเภอ บอกว่าจะไปหาช่องทางรวย

ปีหนึ่งกลับบ้านไม่ถึงสองครั้ง สุดท้ายภรรยาก็ทิ้งลูกไปแต่งงานใหม่

พ่อแท้ๆ ไม่เอาไหน แต่ลูกชายน่าสงสาร ไอ้ขี้ยาตัวน้อยเติบโตมาด้วยข้าวจากร้อยบ้านในหมู่บ้าน พอโตขึ้นมาหน่อย ไอ้ขี้ยาตัวน้อยก็พยายามตอบแทนชาวบ้านเท่าที่ทำได้ การขโมยไก่ ขโมยของ งัดแงะบ้าน เขาทำมาไม่น้อย การเข้าสถานพินิจก็เหมือนกับการกลับบ้าน