บทที่ 270 0

ตอนที่ 270

ภายในป่าท้อตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ จ้าวอี้ปรับสีหน้าตัวเองอยู่หลายครั้ง พยายามเรียบเรียงน้ำเสียงที่จะพูดต่อ แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดกลับลงไป

ช่วยไม่ได้ ความรู้สึกร่วมที่น่าตายนี้มันรุนแรงเหลือเกิน

ต่อให้ตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวตรงหน้าไม่ได้บอกเล่าเรื่องราวในอดีตอย่างละเอียด เพียงแค่ระบายความรู้สึกในใจออกมาไม่กี่ประโยค ก็เพียงพอที่จะทำให้จ้าวอี้รู้สึกสะเทือนใจอย่างหนัก

ในความรู้สึกนั้นยังเจือไปด้วยความผิดหวังเล็กน้อย

ที่แท้สิ่งที่อีกฝ่ายยอมรับไม่ใช่พรสวรรค์หรือศักยภาพของเขา แต่เป็นชะตากรรมที่น่าเวทนาเหมือนๆ กันต่างหาก

จ้าวอี้หลับตา ก้มหน้าลง ประตูความเป็นความตายที่หัวใจหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง เพื่อดึงตัวเองออกจากวังวนอารมณ์นี้ทีละน้อย

ทว่าความเจ็บปวด ความทรมาน ความไม่ยินยอม และความอ้างว้างบนใบหน้าของเขากลับยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

ร่างที่อยู่ลึกเข้าไปในป่าท้อยังคงยืนอยู่ที่เดิม

หากตอนนี้ปัดเป่าหมอกดำที่บดบังร่างนั้นออกไป จะเห็นมุมปากของมันค่อยๆ ยกยิ้มขึ้น