บทที่ 172 2

**บทที่ 172**

“ตึก... ตึกตึก... ตึกตึกตึก... ปังปังปังปัง!”

ถานเหวินปินใช้มือจับคันสตาร์ทแล้วหมุนอย่างรวดเร็วเพื่อติดเครื่องรถไถ

เมื่อทุกคนขึ้นไปนั่งประจำที่เรียบร้อยแล้ว ถานเหวินปินก็ขับรถไถเคลื่อนตัวไปตามเส้นทางบนภูเขา

เบื้องหลังของพวกเขาคือหมู่บ้านชาวม้งที่กำลังหลับใหลหลังจากผ่านพ้นงานเฉลิมฉลอง

หลี่จุยหย่วนนั่งอยู่ในกระบะท้ายรถ เขาแหงนหน้ามองดูดวงดาวระยิบระยับเต็มท้องฟ้า

เมื่อใกล้จะถึงทะเลสาบแห่งนั้น หลี่จุยหย่วนก็หลับตาลง ตัดขาดจากความเงียบสงบนี้

“เตรียมตัวให้พร้อม”

ทุกคนเริ่มตรวจสอบอุปกรณ์ของตนเอง

เซวียเลี่ยงเลี่ยงที่นั่งอยู่ตำแหน่งคนขับร่วมกับถานเหวินปินรับหน้าที่กุมบังเหียนรถไถต่อในระยะทางสุดท้ายนี้