บทที่ 173 3

ตอนที่ 173

“ขยะแขยงงั้นหรือ?”

เด็กชายยื่นมือไปลูบใบหน้าของตนเอง ก่อนจะถามย้อนกลับมาด้วยแววตาไร้เดียงสา

“พี่ชาย พี่กำลังรู้สึกขยะแขยงตัวเองอยู่หรือเปล่า?”

ร่างกายของหลี่จุยหย่วนสั่นเทาเล็กน้อย

ความเกลียดชังที่ก้นบึ้งของหัวใจกำลังเดือดพล่าน

เด็กชายเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “พี่ชาย ดูสิ ผมช่วยพี่ฆ่าหล่อนไปแล้วนะ ผมช่วยพี่ไม่ใช่หรือไง?”

หลี่จุยหย่วนพยายามจะปิดกั้นเสียงของเด็กชาย แต่เขากลับพบว่ามันไร้ผล เสียงของเด็กชายราวกับสามารถแทรกซึมเข้าไปในจิตใจของเขาได้โดยตรง มันช่วยโหมกระพือเปลวไฟที่มืดมิดและเย็นเยียบในใจให้ลุกโชนขึ้น

“พี่ชาย พาผมไปด้วยสิ ผมจะทำตัวดีๆ ผมจะเป็นลูกน้องตัวน้อยของพี่ เป็นเงาของพี่ และเวลาที่พี่เหนื่อยจนอยากพักผ่อน ผมยังสามารถทำหน้าที่แทนพี่ได้ด้วยนะ”

ในวินาทีนั้นเอง ร่างกายที่สั่นเทาของหลี่จุยหย่วนก็ค่อยๆ สงบลง