บทที่ 167 7

นักกู้ศพ ตอนที่ 167

==================================================

ตอนที่ 167

ผู้คนก่อนปีใหม่เปรียบเสมือนปลาแซลมอนที่ว่ายทวนน้ำ กลับสู่ถิ่นกำเนิดด้วยความยากลำบากแสนสาหัส

ผู้คนหลังปีใหม่เปรียบเสมือนดอกแดนดิไลออนที่ถูกลมพัดปลิว ล่องลอยไปในทิศทางทั้งสี่

การรวมญาติและความอบอุ่นเปรียบเสมือนลูกอมที่อมไว้ในปากแล้วละลายไปอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงรสหวานจางๆ ติดอยู่ที่ริมฝีปากและฟัน ให้ได้ลิ้มรสและหวนรำลึกตลอดทั้งปี

ทุกเช้าหลังปีใหม่ หลี่ซานเจียงจะเปลี่ยนนิสัยจากการนั่งที่ระเบียงชั้นสอง มานั่งที่ลานบ้านแทน

เมื่อใดก็ตามที่ชาวบ้านในหมู่บ้านแบกสัมภาระหรือขี่มอเตอร์ไซค์ เพื่อเดินทางไกลผ่านถนนในหมู่บ้านด้านหน้า พวกเขาจะเดินเข้ามาเป็นพิเศษ เพื่อแวะที่บ้านของหลี่ซานเจียง

บางคนจะนำของขวัญเล็กๆ น้อยๆ มาให้ ซึ่งไม่มีราคาค่างวดอะไร เพียงเพื่อเป็นเคล็ดให้มีคู่

บางคนก็ยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง นั่งสูบเป็นเพื่อนหลี่ซานเจียงจนหมด แล้วก็ยื่นให้อีกมวนหนึ่งให้หลี่ซานเจียงเหน็บไว้ที่หู ก่อนจะจากไป