บทที่ 168 8

ตอนที่ 168

จากลายมือที่ปรากฏ หลี่จุยหย่วนสามารถสัมผัสได้ถึงอารมณ์ความรู้สึกของเจ้าของไดอารี่ในขณะที่เขียนข้อความเหล่านี้

เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองหน้าต่างที่อยู่ตรงหน้า

เป็นหน้าต่างไม้แบบเก่าที่ค่อนข้างทรุดโทรม รอยแยกตามช่องไม้เห็นได้ชัดเจน

เจ้าของไดอารี่ในตอนนั้นคงจะย่อตัวอยู่หลังหน้าต่างบานนี้ คอยชะโงกมองลงไปข้างล่างอย่างระมัดระวังผ่านช่องว่างเหล่านั้น

ลานของตึกดินแห่งนี้กว้างขวาง ตรงกลางมีหลุมสำหรับก่อกองไฟ ซึ่งน่าจะเป็นจุดที่คนกลุ่มหนึ่งมานั่งล้อมวงประชุมกัน

เจ้าของไดอารี่มองเห็นตัวเขาเองอยู่ในกลุ่มคนเหล่านั้น

คิดดูแล้ว ในวินาทีนั้นเขาคงจะรู้สึกหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด

หลี่จุยหย่วนพลิกอ่านเนื้อหาในหน้าก่อนหน้า ไดอารี่เล่มนี้ไม่ใช่สมุดการบ้าน คนส่วนใหญ่คงไม่เขียนชื่อตัวเองไว้ที่หน้าแรก และเนื้อหาในไดอารี่ก็มักจะบรรยายผ่านมุมมองของสรรพนามบุรุษที่หนึ่งว่า "ฉัน"

อย่างไรก็ตาม หลี่จุยหย่วนโชคดีกว่านั้น เขาพบข้อมูลชื่อของเจ้าของไดอารี่ในเวลาไม่นาน