บทที่ 166 (จบเล่ม)

บทที่ 166 (จบเล่ม)

โดยรอบ ดอกท้อที่เคยร่วงหล่นลงมาหยุดนิ่งสนิท

ร่างของมันเองก็ค้อมลงตามไปด้วย

การขอโทษนั้นไม่มีความหมายในทางปฏิบัติ

บทบาทเดียวที่มันทำได้ คือการขีดเส้นจบลงในยามที่ฝ่ายหนึ่งเหนื่อยล้า อ่อนแรง และหมดไฟ

เว่ยเจิ้งเต้าไม่ได้ทำอะไรผิดในการถ่ายทอดคัมภีร์หนังดำ

ในเมื่อมันต้องการจะเรียน เขาก็แค่สอนให้

แต่นั่นเป็นเพียงคำพูดที่ดูสวยหรูเท่านั้น

หากสวมบทบาทเป็นหลี่จุยหย่วนเพื่อมองผ่านสายตาของเว่ยเจิ้งเต้า เขาพอจะคาดเดาได้ว่า ในตอนนั้นเว่ยเจิ้งเต้าไม่ได้ใส่ใจสหายข้างกายอย่างแท้จริง

เว่ยเจิ้งเต้าในตอนนั้นอาจไม่รู้ถึงผลข้างเคียงของวิชาลับในคัมภีร์หนังดำจริงๆ แต่ด้วยสติปัญญาของเขา เขาจะไม่คิดเผื่อไว้สักนิดเชียวหรือ?