บทที่ 151 章

第151章

เสียงกริ่งเข้าเรียนดังขึ้น คาบเรียนตอนแปดโมงเช้าเป็นช่วงเวลาที่มักจะมีนักศึกษาขาดเรียนมากที่สุด

แม้ว่านักศึกษาที่มีชีวิตกลางคืนสุดเหวี่ยงจะเป็นเพียงส่วนน้อย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกที่ไม่มีชีวิตกลางคืนจะยอมนอนหลับพักผ่อนในตอนกลางคืน

โดยเฉพาะวิชาที่ไม่ใช่วิชาเอก หากอาจารย์ไม่ขยันเช็กชื่อบ่อยๆ ห้องเรียนก็มักจะเงียบเหงาเหมือนป่าช้า

ทว่าศาสตราจารย์จูไม่เคยเช็กชื่อเลย

หลี่จุยหย่วนได้เห็นกับตาว่าจำนวนนักศึกษาในชั้นเรียนของเขาเปลี่ยนจากมากไปน้อย แล้วจากน้อยกลับมามากอีกครั้งได้อย่างไร

นักศึกษาบางคนแม้จะอยู่ในสภาพงัวเงียตาปรือ แต่ก็ยังหาวหวอดๆ เดินโซเซเข้ามาในห้อง

นักศึกษานั้นแยกแยะออกว่าอะไรดีหรือไม่ดี

อันที่จริง อาจารย์คนอื่นๆ ไม่ใช่ไม่รู้ว่าการไม่พึ่งพาการเช็กชื่อเพื่อดึงนักศึกษาไว้ในห้องนั้นเป็นความมั่นใจที่สง่างามเพียงใด เพียงแต่น่าเสียดายที่พวกเขาไม่มีความสามารถถึงขั้นนั้น

ในห้องเรียน คนที่จงใจทำตัวเป็นปฏิปักษ์เริ่มน้อยลงเรื่อยๆ แม้แต่พวก "ตัวแสบ" ในอดีต ตอนนี้ก็กลายเป็นผู้ร่วมสร้างสีสันในการเรียนรู้ที่รู้จักคิดและกล้าแสดงความคิดเห็น