บทที่ 149 9

บทที่ 149

หลี่จุยหย่วนเข้าสู่ห้วงนิทรา

หากวัดกันที่อาวุโสและฝีมือ รุ่นเซิงย่อมเป็นอันดับสองของทีมอย่างไม่มีข้อกังขา แต่รุ่นเซิงไม่ชอบจัดการเรื่องจุกจิกและเขาก็รู้ตัวดีว่าตนไม่ถนัดงานด้านนี้

ดังนั้น อำนาจการสั่งการชั่วคราวของทีมจึงตกมาอยู่ที่ถานเหวินปินโดยปริยาย

ท่านแม่ทัพขึ้นไปข้างบนแล้ว และถานเหวินปินก็เป็น "ท่านแปดพันปี" ของที่นี่ ดังนั้นในเวลานี้ ถานเหวินปินจึงถือเป็นผู้มีอำนาจตัดสินใจสูงสุดตัวจริงในสภาพแวดล้อมใต้ดินแห่งนี้

ถานเหวินปินให้รุ่นเซิงแบกอาหย่วนไว้บนหลังแล้วรออยู่ที่เดิม ส่วนตัวเขาพาหลินซูโหย่วและอินเหมิง เดินเที่ยวชมวังใต้ดินโดยมีคุณพ่อบุญธรรมและขันทีน้อยคอยนำทาง

เขาอ้างสวยหรูว่า: เพื่อรวบรวมข้อมูลเบื้องหลังเพิ่มเติมสำหรับ "คัมภีร์ลับจุยหย่วน"

แต่จุดประสงค์ที่แท้จริงคือ: จงใจถ่วงเวลา

คำพูดก่อนที่อาหย่วนจะหมดสติไปนั้น เปรียบเสมือนการประกาศยกเว้นความรับผิดชอบต่อวิถีสวรรค์ การยืมมือผู้อื่นมาจัดการศัตรูเป็นเรื่องต้องห้าม สถานการณ์ข้างบนตอนนี้คงนองไปด้วยเลือด ไม่มีเหตุผลที่ต้องรีบขึ้นไปเหยียบกองเลือดให้เปื้อนรองเท้า

ทว่าวังแห่งนี้ก็ไม่มีอะไรให้ดูนัก การดำรงอยู่ของมันมีไว้เพื่อสะกดท่านแม่ทัพเท่านั้น แม้แต่ขันทีใหญ่ยังถูกฝังไปพร้อมกับสุสานอย่างเร่งรีบ จึงไม่มีทางเหลือสมบัติล้ำค่าอะไรไว้ หากจะมีหลงเหลืออยู่บ้าง ก็คงถูกทำลายไปหมดสิ้นจากเหตุการณ์วุ่นวายหลายครั้งที่ผ่านมา