บทที่ 147 7

บทที่ 147

ห้องใต้หลังคาที่ลมพัดผ่านได้ พื้นที่ผุพัง พื้นไม้ที่โก่งงอ และผนังที่ลอกร่อน

อินเหมิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ขาเขย่ง พลางกวาดสายตามอง "ห้องพักระดับวีไอพี" ของตน

นางรู้ดีว่าหากตอนนี้ตนใช้วิชาเดินวิญญาณเข้าไปดู ก็คงจะเห็นภาพความหรูหราตระการตา

ทว่านางในตอนนี้หวาดกลัวการเดินวิญญาณเหลือเกิน ทุกครั้งที่ทำเช่นนั้น มันให้ความรู้สึกเจ็บปวดราวกับมีคนเอาค้อนตอกลงบนศีรษะของนาง

นอกห้องใต้หลังคามีสาวใช้สองคนยืนอยู่

พวกนางไม่ใช่ปัญหาใหญ่ หากปีนออกไปทางด้านข้างก็สามารถหลบเลี่ยงได้ แต่ถึงแม้ที่นี่จะอยู่มุมสุดของวังหลวง ทว่าก็ยังมีกลไกกับดักครอบคลุมอยู่

ที่สำคัญที่สุดคือ ต่อให้นางหนีไปได้ตอนนี้ นางก็ไม่รู้ว่าจะไปตามหาพวกพ้องของตนที่ไหน

ด้วยความจนใจ นางจึงหยิบผงยาที่มีพิษอ่อนๆ แต่มีปฏิกิริยารุนแรงออกมาจากกระเป๋าเป้ หลังจากหักไม้ชิ้นหนึ่งในห้องออกมาได้ นางก็นำผงยานั้นมาโรยและขัดถูบนไม้

"เปรี๊ยะ ปัง... เปรี๊ยะ ปัง..."