บทที่ 104 4

นักกู้ศพ บทที่ 104

==================================================

บทที่ 104

ในโลกนี้ ไม่ใช่ว่าใครมีกำปั้นใหญ่กว่า คนนั้นก็มีเหตุผลเสมอไป แต่กำปั้นสามารถทุบปากคนอื่นให้เงียบได้ ทำให้ทั้งสนามมีเพียงคุณคนเดียวที่พูด แม้เสียงจะเบาแค่ไหน ก็ยังคงดังกังวาน

ชายชราและชายวัยกลางคนสองคนเดินผ่านประตูบ้านพักครูไปเรื่อยๆ

โดยไม่ต้องพูด ไม่ต้องบอก ไม่ต้องส่งสัญญาณ ทั้งสองคนเดินออกจากบ้านพักครู ผ่านโรงอาหาร ข้ามสนามเด็กเล่น และเดินออกไปนอกประตูโรงเรียน พวกเขาจึงหยุดเดิน

หลินฝูอันมองลูกศิษย์ของเขา เฉินโส่วเหมินมองอาจารย์ของเขา

แม้ทั้งสองจะไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด แต่ความเป็นอาจารย์และลูกศิษย์มาครึ่งชีวิตนั้นลึกซึ้งยิ่งกว่าพ่อลูก และความเข้าใจซึ่งกันและกันก็ไม่เคยลึกซึ้งเท่าครั้งนี้มาก่อน

เฉินโส่วเหมินพึมพำว่า “ฉินลี่”

หลินฝูอันกล่าวอย่างเงียบๆ ว่า “พญามังกร”