บทที่ 105 章

第105章

「หึหึ...」

หลิวอวี้เหมยหัวเราะออกมาขณะเคี้ยวผลไม้เชื่อม

หลังจากที่ได้ "ทักทาย" กันอย่างเป็นกันเองที่โรงพยาบาลแล้ว ถานเหวินปินยังใจดีเลี้ยงข้าวทั้งสองคนด้วยเมนูปลาเผาที่ร้านเหลาสี่ชวนอีกด้วย

ระหว่างมื้ออาหาร หัวข้อสนทนาไหลลื่นไม่ขาดสาย แต่ก็เป็นไปตามรูปแบบเดิมๆ ที่วางไว้ เช่น เริ่มจากการสอบถามถึงวัฒนธรรมดั้งเดิมของ "กวนเจี่ยงโส่ว" (เทพผู้พิทักษ์) แสดงความสนใจใคร่รู้อย่างยิ่ง จากนั้นก็หักมุมถามว่าในเขตหนึ่งมักจะมีศาลเจ้ากี่แห่ง ถ้าศาลเจ้าหนาแน่นเกินไปจะแย่งเครื่องเซ่นไหว้กันหรือไม่

หรืออย่างการชวนคุยเรื่องนิสัยซื่อตรงของหลินซูโหย่ว โดยเล่าว่าในหอพักมีเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งกล้าเลี้ยงผีไว้เฝ้าประตู จนหลินซูโหย่วโกรธจัดถึงขั้นอัญเชิญท่านเจินจวินกระเรียนขาวเข้าประทับร่างจนเกือบจะซัดเพื่อนคนนั้นตาย

ถานเหวินปินกล่าวว่า "ถ้าถามผมนะ คนที่เลี้ยงผีเล่นแบบนั้นน่ะเลวร้ายที่สุด!"

หลินฝูอันและเฉินโส่วเหมินต่างพยักหน้าเห็นด้วย

ถานเหวินปินเสริมต่อ "เพราะงั้นพญามังกรบ้านเราถึงได้รู้จักผิดชอบชั่วดี และจัดการปลดปล่อยผีที่ใช้เฝ้าประตูไปสู่สุคติแล้ว"

หลินฝูอันและเฉินโส่วเหมินได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที