บทที่ 72 2

บทที่ 72

ในสายตาของใครหลายคน ความคิดถึงบ้านเปรียบเสมือนเหล้าเก่าเก็บในไห หากไม่ได้ยกจอกขึ้นดื่มก็ดูเหมือนจะไม่คู่ควรกับการเอ่ยคำว่า "ถวิลหาบ้านเกิด"

ทว่าบางครั้ง มันกลับคล้ายกับน้ำอัดลมเจี้ยนลี่เป่าเสียมากกว่า

เมื่อเปิดฝาขวด เสียง "ป๊อก" ดังขึ้นพร้อมกับอารมณ์ที่พรั่งพรูออกมาพร้อมกับฟองก๊าซ น้ำตาและน้ำหวานเอ่อล้นออกมาพร้อมกัน พอดื่มเข้าไป ฟองซ่าก็เต้นระบำอยู่บนปลายลิ้น

เหมือนกับนักเรียนประจำที่พอถึงวันหยุดก็รีบวิ่งแจ้นกลับบ้าน หรือเด็กน้อยที่ถูกส่งไปอยู่บ้านคนอื่น กลางวันเล่นสนุกดีอยู่หรอก แต่พอตกกลางคืนกลับร้องไห้โฮอยากกลับบ้าน

ถานเหวินปินเป็นเด็กที่ดู "เป็นมนุษย์" มากที่สุดในบรรดาเด็กๆ ที่ออกไปจากบ้านหลังนี้

ดังนั้น ปฏิกิริยาของเขาจึงรุนแรงที่สุด

ราวกับว่าต้องได้เหยียบลงบนลานดินที่บ้าน ได้สวมกอดหลี่ซานเจียงเต็มแรง และได้ยินคุณลุงหลี่เรียกชื่อเล่นว่า "จ้วงจ้วง" เขาถึงจะยืนยันกับตัวเองจากก้นบึ้งของหัวใจได้ว่า:

เฮ้อ ในที่สุดก็กลับมาถึงเสียที เรื่องราวอันน่าหวาดเสียวและน่าสะพรึงกลัวที่เจอมาตลอดทาง จบลงเสียที

ความรู้สึกแบบนี้ พ่อแม่แท้ๆ ของเขากลับให้ไม่ได้