บทที่ 73 3

บทที่ 73

หลี่หลาน... แม่ช่างน่ารังเกียจเหลือเกิน

สำหรับคนอื่น แม่คือท่าเรืออันอบอุ่นที่คอยมอบความรักและการปลอบประโลมให้แก่ลูก

แต่สำหรับแม่ของเขา เพียงแค่สบตากันแวบแรก หลี่จุยหย่วนก็รู้สึกราวกับว่าผิวหนังมนุษย์ที่เขาสวมทับอยู่บนใบหน้านี้กำลังจะหลุดลอกออกมา

พวกเขาเป็นทั้งแม่ลูก และเป็นทั้งเพื่อนร่วมโรค

หากมองในมุมหนึ่ง พวกเขาควรจะเป็นคู่แม่ลูกที่รู้จักและเข้าใจกันดีที่สุดในโลก

ทว่าก็เพราะเหตุนี้เอง เมื่อทั้งสองเผชิญหน้ากัน หน้ากากที่ต่างฝ่ายต่างสร้างขึ้นมาจึงไร้ผลโดยสิ้นเชิง แต่พวกเขากลับต้องพึ่งพาหน้ากากเหล่านี้อย่างยิ่งยวดเพื่อที่จะมีชีวิตอยู่รอด

เพราะทั้งคู่... ฉลาดเกินไป

หลี่จุยหย่วนหลับตาลง

ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา อาการป่วยของเขาถูกควบคุมไว้ได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะในช่วงไม่กี่เดือนมานี้ เขาไม่ได้กำเริบอีกเลย