บทที่ 68 章

捞尸人 第68章

“ฮะ ฮ่าๆ ฮ่าๆๆๆๆๆ...”

ตอนแรกถานเหวินปินแค่หัวเราะออกมาเบาๆ แต่แล้วเขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะให้ดังและเว่อร์ขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดก็พาให้รุ่นเซิงและเซวียเลี่ยงเลี่ยงหัวเราะตามไปด้วย หลี่จุยหย่วนไม่ได้แสร้งทำตัวให้กลมกลืนไปกับคนอื่น เขาไม่ได้หัวเราะออกมาจริงๆ แต่ที่มุมปากกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

ผ่านพ้นอันตราย ได้เห็นเรื่องลี้ลับ และผ่านการทรมานมาหลายตลบ ในที่สุดก็รอดตายมาได้

คนปกติมักมีพรสวรรค์ในการ "ลืมความเจ็บปวดเมื่อแผลหาย" ไม่ว่าจะเจอเรื่องยากลำบากแค่ไหน พอผ่านมันไปได้ สมองก็จะช่วยลบเลือนความรู้สึกด้านลบออกไปให้โดยอัตโนมัติ จนถึงขั้นที่ว่าเวลาหวนนึกถึง มันกลับให้รสชาติหวานจางๆ เหมือนตอนเด็กๆ ที่เราเด็ดเกสรดอกไม้ข้างทางมาอมเล่นระหว่างทางไปโรงเรียน

ถานเหวินปินในตอนนี้รู้สึกถึงความโล่งโปร่งสบายไปทั้งตัว การผจญภัยนี่มันเสพติดจริงๆ

ทว่าในขณะที่กำลังหัวเราะกันอยู่นั้น พื้นรอบข้างก็เริ่มสั่นสะเทือน ถานเหวินปินตกใจจนสะดุ้ง “หัวเราะจนเกิดแรงสั่นสะเทือนเลยเหรอ?”

แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะเสียงหัวเราะ แต่มันสั่นจริงๆ หินด้านบนเริ่มกลิ้งตกลงมา ทั้งสี่คนรีบลุกขึ้นแล้วมุ่งหน้าไปยังพื้นที่ราบด้านล่าง

ผ่านไปครู่หนึ่ง แรงสั่นสะเทือนก็หายไปและกลับสู่ความสงบ ทว่าตำแหน่งที่ทั้งสี่คนเคยอยู่ก่อนหน้านี้กลับยุบตัวลงไปเป็นหลุมใหญ่ และรอยแยกหินที่พวกเขาปีนออกมาก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย อันที่จริงต่อให้หาเจอตอนนี้ก็ไม่มีความหมายแล้ว เพราะช่องทางด้านล่างคงถูกปิดตายไปเรียบร้อย