บทที่ 67 7

คนกู้ศพ ตอนที่ 67

==================================================

คนที่น่าจะถูกแช่อยู่ในน้ำมานานกว่าร้อยปี กลับยังสามารถส่งสัญญาณทางสายตาและขยับปากเตือนคุณได้ ในวินาทีนี้ ความตกตะลึงที่เขามอบให้นั้น ยิ่งใหญ่กว่าสิ่งที่นั่งอยู่บนเตียงเสียอีก

ไม่ใช่แค่หลี่จุยหย่วน แต่ทุกคนต่างก็หันมองสลับไปมาระหว่างประตูใหญ่กับเตียงหลังนั้น จึงเห็นคำแนะนำของชายคนนั้นเข้าพอดี เพียงแต่รุ่นเซิงมักจะเชื่อฟังหลี่จุยหย่วนเสมอ ส่วนถานเหวินปินนั้นมักจะออกตัวแรงเฉพาะตอนสร้างบรรยากาศ แต่ไม่เคยพูดแทรกในขั้นตอนการตัดสินใจ มีเพียงเซวียเลี่ยงเลี่ยงที่เอื้อมมือไปคว้าแขนหลี่จุยหย่วน แล้วออกแรงดึงไปทางเตียงเบาๆ

“เสี่ยวหย่วน ตัดสินใจเถอะ”

เซวียเลี่ยงเลี่ยงแสดงจุดยืนของเขาอย่างเงียบๆ เขาอยากไปทางเตียง และนั่นก็เป็นทางเลือกของหลี่จุยหย่วนเช่นกัน

บางครั้ง ความซับซ้อนของมนุษย์ การหลอกลวง และตรรกะที่ยุ่งเหยิงก็สามารถโยนทิ้งไปได้ เพียงแค่จับประเด็นสำคัญให้ได้ก็พอ:

ต้องรู้ไว้ว่า สี่คนจากยุคราชวงศ์ชิงคนนั้นก็น่าจะเจอสถานการณ์เดียวกัน และน่าจะเลือกทางเลือกที่ปกติที่สุด นั่นคือการพุ่งเข้าหาประตู แล้วพวกเขาก็เปลี่ยนจากคนกู้ศพกลายเป็นคนแบกเตียงไปเสียเอง อันที่จริง ไม่ต้องรอให้ชายคนนั้นเตือนหรอก ในเมื่อทั้งสี่คนปรากฏตัวในสภาพเช่นนี้ท่ามกลางคนแบกเตียง หลี่จุยหย่วนก็ตัดสินใจได้ตั้งแต่แรกแล้ว

ที่รออยู่อีกสักพัก ก็เหมือนกับการสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกระโดดบันจี้จัมพ์นั่นแหละ “พุ่งผ่านใต้เตียงไป!”