บทที่ 64 章

捞尸人 第64章

หลิวถิงเดินยิ้มแย้มเข้ามาในศาลา เธอยังคงสวมชุดเดิมเหมือนตอนที่อยู่ที่บ้านของหลี่ซานเจียง เป็นชุดที่เรียบง่ายและหลวมโคร่งสะดวกต่อการทำงาน หากใครไม่รู้คงนึกว่าเธอเป็นแม่ครัวที่แอบอู้งานออกมาเดินเล่นจากห้องครัวของสโมสร

“ฉันได้ยินคนพูดกันว่าเสี่ยวหย่วนมาที่นี่เหรอ?”

หลิวอวี้เหมยเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยไปยังมุมทิศตะวันตกเฉียงใต้ หลิวถิงมองตามไป บนม้านั่งหินยาวมีเด็กชายและเด็กหญิงนั่งเคียงข้างกัน ตำแหน่งนั้นด้านซ้ายเป็นสระดอกบัว ด้านขวาสามารถมองเห็นเมืองซานเฉิงจากมุมสูงได้ นับเป็นจุดชมวิวที่ยอดเยี่ยมที่สุด

เด็กชายกำลังเล่าอะไรบางอย่างด้วยท่าทางตั้งอกตั้งใจ

เด็กหญิงเอียงตัวใช้มือทั้งสองข้างประคองคาง ดวงตาเป็นประกายจ้องมองเขาอย่างตั้งใจฟัง

ทุกครั้งที่เด็กชายหัวเราะ เด็กหญิงก็จะยกมุมปากขึ้นตาม เมื่อเด็กชายเล่าถึงช่วงที่ตื่นเต้นจนเผลอกางมือออก เด็กหญิงก็จะส่ายหัวเบาๆ เพื่อเป็นการตอบรับ

ในชีวิตประจำวันที่ผ่านมา เด็กชายให้ความรู้สึกกับหลิวถิงว่าเป็นเด็กที่ภายนอกดูน่ารักสดใส แต่ลึกๆ กลับมีความสุขุมเป็นผู้ใหญ่เกินวัย เขาเล่นกับเด็กวัยเดียวกันได้ แต่คนตาถึงยังคงมองออกถึงความห่างเหิน เป็นความรู้สึกของการโอบอ้อมอารีจากผู้ที่อยู่เหนือกว่า

ทว่าตอนนี้ เขากลับทำตัวเหมือนเด็กชายในหมู่บ้าน นั่งลงบนกองฟางแล้วเล่าเรื่องอย่างออกรสออกชาติ: “ฉันจะเล่าความลับให้เธอฟังเรื่องหนึ่ง แต่เธอห้ามไปบอกใครเด็ดขาดนะ ฉันจะบอกให้ว่าเมื่อวาน...”