บทที่ 61 คนกู้ศพ

**ตอนที่ 61: คนกู้ศพ**

“คนทั้งหมู่บ้านเนี่ยนะ เป็นโจรปล้นรถและเจ้าถิ่นคุมเส้นทาง?”

ถานเหวินปินไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง แม้ครอบครัวเขาจะรับราชการตำรวจมาหลายรุ่น แต่ถานอวิ๋นหลงแทบไม่เคยพูดเรื่องงานที่บ้าน อีกทั้งปัญหาอาชญากรรมในแต่ละพื้นที่ก็แตกต่างกันไป

เซวียเลี่ยงเลี่ยงอธิบายว่า “สถานการณ์ที่คนทั้งหมู่บ้านร่วมมือกันก่ออาชญากรรมนั้นไม่ค่อยพบเห็นบ่อยนัก แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไร

อย่างหมู่บ้านในหุบเขาแห่งนี้ พวกเขาแทบไม่ได้ติดต่อกับโลกภายนอก กิจกรรมในชีวิตประจำวันก็จำกัดอยู่ในวงแคบ ยิ่งมีสายสัมพันธ์ทางเครือญาติเป็นตัวเชื่อม การจะพัฒนาไปเป็นกลุ่มอาชญากรขนาดเล็กจึงไม่ใช่เรื่องยากที่จะเข้าใจ”

“แต่ว่า... ไม่มีใครแจ้งความเลยหรือไง?”

เซวียเลี่ยงเลี่ยงมองถานเหวินปินแล้วย้อนถาม “นายจะไปแจ้งความเพื่อนข้างโต๊ะที่แอบลอกข้อสอบไหมล่ะ?”

“มันไม่เหมือนกัน ลอกข้อสอบกับฆ่าคนมันคนละเรื่องกันนะ”

“นั่นเพราะนายตระหนักได้ว่ามันผิด แต่ทั้งที่รู้ว่าบุหรี่เป็นอันตราย ทำไมนายถึงยังลองสูบล่ะ? เพราะนายเห็นพ่อสูบ เห็นเพื่อนรุ่นเดียวกันสูบ จิตใต้สำนึกนายเลยรู้สึกว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร เมื่อคนทั้งหมู่บ้านทำกิจกรรมผิดกฎหมายกันเป็นปกติ คนที่อยู่ในนั้นก็จะมีความคิดแบบเดียวกัน คือมองว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไร”

ถานเหวินปินพยักหน้าอย่างครุ่นคิด ก่อนจะหันไปมองจูหยางที่อยู่ข้างหน้าด้วยความเสียดาย “เขายังมีลูกมีเมียรออยู่ที่บ้าน...”