บทที่ 60 0

นักกู้ศพ บทที่ 60

เซวียเลี่ยงเลี่ยงเป็นคนแรกที่เอ่ยปากถาม “เสี่ยวหย่วน บนตัวพวกเราสามคนมีร่องรอยอะไรที่นายไม่มีใช่ไหม?”

หลี่จุยหย่วนพยักหน้า “ใบหน้าของพวกนายสามคนตอนนี้ดูแย่มาก หมายความว่าพวกนายกำลังประสบเคราะห์กรรมร้ายแรง แม้ว่าเรื่องโชคลางและฮวงจุ้ยจะไม่มีอะไรแน่นอน แต่ก็อย่างน้อยก็บอกได้ว่าพวกนายไปพัวพันกับอะไรมา เดิมทีฉันคิดว่าฉันก็ควรจะเป็นเหมือนกัน แต่ที่แปลกคือฉันไม่เป็น”

“ปินปิน ส่งสมุดกับปากกามาให้ฉันหน่อย” “พี่เลี่ยงครับ นี่ครับ”

เซวียเลี่ยงเลี่ยงเปิดหน้ากระดาษหนึ่งหน้า วาดกรอบสี่เหลี่ยม จากนั้นวาดรูปคนเล็กๆ สองคนไว้ด้านบนและด้านล่าง ซึ่งหมายถึงคนสี่คน สุดท้ายเขาวาดประตูบานหนึ่งไว้ทางด้านซ้ายของกรอบ

“ใช้การตัดออก

หลังจากที่เราลงจากรถไฟ เราก็ไปกินข้าวด้วยกัน จากนั้นก็นั่งรถบรรทุกของจูหยาง ในช่วงเวลานั้น เสี่ยวหย่วนไม่เคยแยกจากพวกเราเลย คนนอกที่ติดต่อด้วยก็มีแค่สามคน นอกจากจูหยางแล้วก็คือช่างซ่อมรถสองคนนั้น

ดังนั้น ช่วงนี้สามารถตัดออกได้ เราสามารถย้อนกลับไปดูได้”

ถานเหวินปินถาม “ทำไมถึงไม่สามารถย้อนกลับไปอีกได้ เช่น คืนที่เราอยู่บนรถบรรทุก?”

“เพราะตอนนั้นเรื่องมันเริ่มขึ้นแล้ว จุดเวลาที่จูหยางหายตัวไปสามารถถือเป็นสัญลักษณ์ได้ และในเมื่อเสี่ยวหย่วนบอกว่าพวกเราสามคนกำลังประสบเคราะห์กรรมร้ายแรง ยางรถที่โดนตะปูตำนับรวมด้วยไหม? ถ้าคิดแบบนั้น เส้นเวลาสามารถย้อนกลับไปอีกได้ ครอบคลุมช่วงเวลาที่เราสี่คนอยู่บนรถอย่างสมบูรณ์ เข้าใจไหม?”