บทที่ 59 คนกู้ศพ

**ตอนที่ 59: คนกู้ศพ**

“พี่เสี่ยวหย่วน รุ่นเซิง ที่นั่งของเราอยู่ตรงนี้ อ้อ... เป็นตู้นอนปรับอากาศด้วยแฮะ พี่เลี่ยงนี่ใจป้ำจริงๆ!”

เซวียเลี่ยงเลี่ยงหัวเราะร่าบอกถานเหวินปินว่า “ไม่ใช่ช่วงเทศกาลเดินทางกลับบ้านเสียหน่อย ตั๋วตู้นอนไม่ได้หาซื้อยากขนาดนั้นหรอก” ตู้นอนห้องนี้มีเตียงสองชั้นสี่เตียง พอดีกับพวกเขาทั้งสี่คน

หลังจากรถไฟออกจากสถานี หลี่จุยหย่วนก็ปีนขึ้นไปบนเตียงบน ฝั่งตรงข้ามคือเซวียเลี่ยงเลี่ยง ส่วนรุ่นเซิงกับถานเหวินปินอยู่เตียงล่าง ขณะนี้ถานเหวินปินหยิบสมุดโจทย์ออกมาวางบนโต๊ะเล็กเริ่มทำแบบฝึกหัดแล้ว

“เฮ้ย ขึ้นรถมาก็ทำการบ้านเลยเหรอ” เซวียเลี่ยงเลี่ยงแซว “ขยันขนาดนี้ สอบเข้ามหาวิทยาลัยไห่เหอของเราก็น่าเสียดายแย่ ไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยในเมืองหลวงเถอะ” ถานเหวินปินตอบอย่างจริงใจว่า “พื้นฐานผมไม่ดี เสียเวลาไปเยอะแล้ว แค่สอบติดไห่เหอก็ถือว่าบุญโขแล้วครับ”

“เอาธูปไหม” รุ่นเซิงยื่นธูปก้านหนึ่งมาให้

เซวียเลี่ยงเลี่ยงเตือนว่า “รุ่นเซิง ถ้าจะสูบก็ไปสูบตรงรอยต่อระหว่างตู้รถไฟนะ” “อืม รู้แล้ว”

รุ่นเซิงเก็บธูปกลับเข้ากล่องเหล็ก นี่เป็นธูปที่ป้าหลิวทำขึ้นเป็นพิเศษสำหรับเขา ข้างนอกหุ้มด้วยกระดาษอีกชั้น ก้านสั้นแต่หนา

เขาลุกขึ้นผลักประตูออกไปที่รอยต่อระหว่างตู้รถไฟ เห็นคนสองคนยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงนั้น รุ่นเซิงจึงเข้าไปใกล้ หยิบที่จุดไฟแบบโบราณออกมา หมุนฝาแล้วเป่าเบาๆ ที่จุดไฟนี้ก็ป้าหลิวทำให้อีกเช่นกัน เพราะธูปสั้นหนาแบบนี้ใช้ไม้ขีดจุดลำบาก