บทที่ 46 6

คนกู้ศพ บทที่ 46

“พี่เสี่ยวหย่วน รุ่นเซิง ผมว่าผมคงตาฝาดไปแน่ๆ ไม่งั้นผมจะเห็นคนสองคนนั่งอยู่ตรงลานหน้าบ้านโจวย่งได้ยังไง” ถานเหวินปินขยี้ตาแรงๆ แล้วมองไปอีกครั้ง

ยิ่งมอง เขาก็ยิ่งงอตัวลง และยิ่งหดตัวไปด้านหลังมากขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่รู้ตัวก็ปกป้องรุ่นเซิงไว้ข้างหน้าตัวเอง ดูเหมือนยังไม่พอ เขาก็ยังอยากจะหดตัวไปด้านหลังเด็กหนุ่มอีก

แต่เมื่อก้มหน้าลง เขาก็พบว่าเด็กหนุ่มกำลังมองมาที่เขา

ด้วยความกระอักกระอ่วนและอับอายที่ถูกจับได้คาหนังคาเขา ถานเหวินปินก็รีบยืดอก เดินไปข้างหน้าทีละก้าวเล็กๆ และสุดท้ายก็กลับไปยืนเคียงข้างรุ่นเซิงอีกครั้ง เพียงแต่ขาทั้งสองข้างยังคงสั่นอยู่

เขาค่อนข้างทนทานต่อสิ่งของประเภทศพ เพราะมีวิชาประจำตระกูล แต่ว่าวิชาประจำตระกูลของเขาไม่ใช่เรื่องลี้ลับ หลี่จุยหย่วนไม่ได้พูดอะไร หลังจากมองถานเหวินปินแล้ว เขาก็หยิบเข็มทิศฮวงจุ้ยขึ้นมาอีกครั้ง

เข็มทิศแสดงว่าทุกอย่างเป็นปกติ แม้แต่แรงดึงดูดก็ไม่มีเลย

แม้จะอยู่ห่างออกไป แต่ก็ไม่ควรจะไม่มีปฏิกิริยาเลย เพราะเรื่องของจุดฮวงจุ้ยนั้น ถ้าจะบอกว่ายากก็ยากมาก มีการเปลี่ยนแปลงมากมาย แต่ถ้าจะบอกว่าง่ายก็ง่าย สิ่งชั่วร้ายยืนอยู่ที่ไหน ที่นั่นก็คือจุดอัปมงคล

ผู้ใหญ่บ้านเดินเข้ามา เขาลงจากรถแล้วถามว่า “ท่านรุ่นเซิง ยังหาไม่เจออีกหรือครับ?” รุ่นเซิงมองไปที่หลี่จุยหย่วน

หลี่จุยหย่วนพูดเบาๆ ว่า “ใกล้แล้ว”