บทที่ 45 คนกู้ศพ

**ตอนที่ 45: คนกู้ศพ**

“อะไรนะ! ปู่ฉันขาหักงั้นเหรอ!”

รุ่นเซิงยืนอึ้งไปทั้งตัว เขาเป็นเด็กที่ถูกคุณปู่ซานเก็บมาเลี้ยงริมแม่น้ำ แม้ชีวิตของทั้งคู่จะอดมื้อกินมื้ออยู่บ่อยครั้ง แต่ความลำบากนั้นก็เป็นสิ่งที่ทั้งสองร่วมเผชิญมาด้วยกัน ความผูกพันที่มีจึงลึกซึ้งและจริงใจยิ่งนัก

ถานเหวินปินตื่นเต้นจนคิ้วกระตุก เขาแทบอยากจะยืนขาเดียวหมุนตัวสักสองสามรอบ ในที่สุดเขาก็จะมีโอกาสได้เห็น ‘ศพดิ่ง’ ตัวเป็นๆ แล้ว!

ส่วนหลี่จุยหย่วนกลับรู้สึกผิดอยู่ในใจ เมื่อลองคำนวณเวลาดู มันก็ใกล้เคียงกับตอนที่เขาไปเล่นไพ่ชนะเงินที่เมืองซีถิง แล้วคุณปู่ซานก็แบ่งเงินไปครึ่งหนึ่ง เฮ้อ... เงินร้อนพวกนี้มันใช้ยากจริงๆ ด้วย

“ยังจะยืนบื้ออยู่อีกทำไม!” หลี่ซานเจียงตะโกนบอกรุ่นเซิง “รีบไปเตรียมอุปกรณ์แล้วออกเดินทางได้แล้ว!”

“อ้อ ครับ!” รุ่นเซิงรีบวิ่งเข้าบ้านไปหยิบของทันที ครั้งนี้ไม่เพียงแต่ต้องกลับไปดูอาการปู่ แต่ยังต้องจัดการงานให้เสร็จด้วย “คุณลุงหลี่ครับ ผมอยากไปด้วย พาผมไปเถอะนะ”

ถานเหวินปินแทบจะกระโดดเกาะติดตัวหลี่ซานเจียง กลัวว่าคราวนี้จะถูกทิ้งไว้ข้างหลัง “ได้ๆ ไปด้วยกันนี่แหละ”

หลี่ซานเจียงตอบตกลงทันที เพราะในโทรศัพท์บอกว่าศพดิ่งลอยไปลอยมาอยู่ในช่วงแม่น้ำแห่งหนึ่ง ชาวบ้านหลายคนเห็นแล้ว แต่พอระดมคนไปหาจริงๆ กลับหาไม่เจอ

ศพดิ่งประเภทนี้ไม่ได้อันตรายอะไร เพียงแต่ต้องใช้เวลาหา การพาคนไปเพิ่มอีกสักคนก็ถือว่าสมควรแล้ว “ท่านทวดครับ”