บทที่ 47 7

คนกู้ศพ บทที่ 47

“โอ้ นายเลือกเองนะ อย่ามาเสียใจทีหลังล่ะ”

“จะเสียใจได้ยังไง ไม่มีทาง!”

ครั้งหนึ่งเคยมีโอกาสที่จะจากไปอยู่ตรงหน้า แต่เขาไม่เคยเห็นคุณค่าของมัน ตอนนี้ ถานเหวินปินรู้สึกเสียใจจริงๆ

เขาก็เห็นแล้วว่า ถ้าอยากให้โจวย่ง “เปิดปาก” พูดคุย อยากรู้ความจริงเบื้องหลังเรื่องนี้ ถ้าไม่ดื่มเหล้านี้ให้ดี ก็คงไม่ได้ ถานเหวินปินมองไปที่หลี่จุยหย่วนอีกครั้ง เห็นพี่เสี่ยวหย่วนกำลังถือตะเกียบก้มหน้าเคาะขอบชามเบาๆ ดูเหมือนเด็กที่ยังไม่โต

มองไปที่รุ่นเซิง รุ่นเซิงคราวนี้ไม่ได้หลบสายตาของเขา แต่กลับมองมาที่เขาโดยตรง ในใจพลันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาทันที อย่างไรเสียก็เป็นเพื่อนร่วมห้องที่นอนปูพื้นด้วยกันเมื่อคืน

พี่เสี่ยวหย่วน รุ่นเซิง ถ้าผมดื่มแล้วเกิดอะไรขึ้น อย่าลืมบอกพ่อผมว่าผมไม่ใช่คนขี้ขลาด หลังจากเตรียมใจเสร็จ ถานเหวินปินก็ใช้สองมือจับชามเหล้า

ในเวลานั้น รุ่นเซิงลุกขึ้น หยิบชามเหล้าตรงหน้าถานเหวินปินไป แล้วถือชามเหล้าแกว่งไปมาตรงหน้าโจวย่ง เงยหน้าขึ้น ดื่มรวดเดียวหมด

หลังจากดื่มหมดแล้วยังไม่จบ ชามเหล้าที่เหลืออีกสองชามตรงหน้าโจวย่ง รุ่นเซิงก็หยิบขึ้นมาดื่มจนหมดทีละชาม ถานเหวินปินซาบซึ้งจนน้ำตาไหล

หลี่จุยหย่วนเพียงแค่หันไปมองแวบหนึ่ง แล้วก็ก้มหน้าเล่นตะเกียบกับชามต่อไป เขาไม่รู้สึกแปลกใจกับการกระทำของรุ่นเซิง