บทที่ 27 7

## บทที่ 27

หลี่จุยหย่วนวางสายโทรศัพท์แล้วถามเจ้าของร้านว่า “เท่าไหร่ครับ?”

เจ้าของร้านกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขายังคงคิดว่าเด็กคนนี้กำลังเล่นซนแกล้งทำเป็นโทรแจ้งตำรวจ แต่เพื่อความปลอดภัย เขาก็กดเปิดลำโพงแล้วกดโทรกลับ

เสียงโทรกลับสั้นๆ ทำให้คิ้วของเจ้าของร้านกระตุก เมื่อสายเชื่อมต่อ เสียงของเจ้าหน้าที่รับสายก็ดังขึ้น:

“สวัสดีค่ะ ที่นี่สถานีตำรวจทงโจว…”

“เพล้ง!”

เจ้าของร้านรีบวางสายทันที เขามองหลี่จุยหย่วนอย่างไม่อยากจะเชื่อ เขาไม่คิดว่าเด็กคนนี้จะโทรแจ้งตำรวจจริงๆ!

“ไอ้เด็กบ้าเอ๊ย แกทำอะไรลงไป!”

เจ้าของร้านวิ่งออกจากเคาน์เตอร์ไปที่ร้านข้างๆ อย่างบ้าคลั่ง เขาจะไปเตือนเพื่อน อย่าให้ตำรวจมาจับได้คาหนังคาเขา

หลี่จุยหย่วนมองโทรศัพท์ เขาคิดว่าเจ้าของร้านจะโทรกลับไปบอกว่า “เมื่อกี้เด็กเล่นซน อย่าถือสาเลย ทำให้พวกคุณลำบากแล้ว”