บทที่ 28 คนกู้ศพ

บทที่ 28: คนกู้ศพ

การจัดงานมงคลเป็นเรื่องปกติที่เจ้าภาพจะยุ่งวุ่นวาย จนกระทั่งต้อนรับแขกเหรื่อเสร็จสิ้นด้วยความหิวโหยจนไส้กิ่ว แล้วจึงมานั่งล้อมวงกินข้าวที่โต๊ะท้ายๆ เพื่อประทังชีวิต

แต่ไม่เคยมีใครได้ยินมาก่อนว่า เจ้าภาพงานอวมงคลจะลงมานั่งร่วมโต๊ะกินเลี้ยงด้วยตัวเอง

หลี่จุยหย่วนเพิ่งจะสังเกตเห็นในตอนนี้เองว่า ตอนที่เขากับรุ่นเซิงเดินมาทางนี้ รุ่นเซิงตะโกนเรียกจากระยะไกลว่า “คุณปู่ครับ เขาเก็บโต๊ะกันหมดแล้ว เรากลับบ้านกันเถอะ!”

ตอนนั้นเขารู้สึกเพียงว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล แต่ไม่ได้คิดลึกซึ้งอะไร จนกระทั่งตอนนี้ถึงได้เข้าใจ

ตามปกติแล้ว หากเห็นผู้ใหญ่ในบ้านกำลังนั่งดื่มเหล้าอยู่กับคนอื่น อย่างน้อยที่สุดก็ต้องเดินเข้าไปทักทายคนร่วมโต๊ะก่อนแล้วค่อยพาผู้ใหญ่กลับบ้าน การตะโกนเรียกจากระยะไกลเช่นนั้นดูเหมือนเป็นการไม่ให้เกียรติคนร่วมโต๊ะเอาเสียเลย

แม้พี่รุ่นเซิงจะเป็นคนซื่อตรง แต่เขาก็เป็นคนรู้กาลเทศะ เหตุผลที่เขาทำเช่นนั้น เป็นเพราะในสายตาของเขา ที่โต๊ะนั้นมีเพียงหลี่ซานเจียงนั่งดื่มเหล้าอยู่คนเดียวใช่หรือไม่?

หลี่จุยหย่วนหันไปมองรุ่นเซิงที่อยู่ข้างๆ เห็นรุ่นเซิงหันหลังให้หลี่ซานเจียงแล้วย่อตัวลง เตรียมพร้อมที่จะแบกหลี่ซานเจียงกลับบ้าน

ใช่แล้ว ยืนยันได้เลยว่ารุ่นเซิงมองไม่เห็นคนสองคนนั้น

ตามความเคยชินเดิม หลี่จุยหย่วนอยากจะแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นเช่นกัน แต่เขาก็ปฏิเสธความคิดนั้นทิ้งไปอย่างรวดเร็ว