บทที่ 8 คนกู้ศพ

บทที่ 8: คนกู้ศพ

ยายหลิวเคยบอกว่าหลานสาวของนางไม่ใช่เด็กออทิสติกธรรมดาๆ และในตอนนี้ หลี่จุยหย่วนเชื่อแล้ว

“อาซานเจียง! อาซานเจียงครับ!”

เสียงและฝีเท้าของหนิวฝูที่อยู่ด้านหลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทว่าสายตาของเด็กสาวคนนั้นยังคงจ้องมองเขาไม่วางตา

จะจ้องแบบนี้ตลอดไปไม่ได้...

หลี่จุยหย่วนเดินตรงไปหาเด็กสาว เขาหยุดลงที่ระยะสี่เมตรจากธรณีประตู จากนั้นขยับตัวออกไปด้านข้างสองก้าว ใช้ร่างกายของตนเองบดบังทัศนียภาพที่เด็กสาวกำลังมองหนิวฝู

อันที่จริง การเดินเข้าไปใกล้แล้วใช้มือปิดตาเธอไว้อาจจะง่ายกว่า แต่เขาไม่กล้า

คำเตือนก่อนหน้านี้ของยายหลิวไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ยิ่งไปกว่านั้นยังมีบทเรียนราคาแพงจากเลือดของหลี่ซานเจียงเป็นเครื่องยืนยัน

หลี่จุยหย่วนสังเกตเห็นว่าขนตาของเด็กสาวสั่นไหวเล็กน้อย

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคนแปลกหน้าอย่างเขาขยับเข้าไปใกล้ หรือเป็นเพราะสิ่งที่เธอ “มองเห็น” กันแน่