บทที่ 5 คนกู้ศพ

บทที่ 5: คนกู้ศพ

ชายชราที่นั่งยองๆ ค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืน ทันทีที่เขายืดตัวตรง หลี่จวี๋เซียงก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่าแผ่นหลังของเขาดูจะไม่ค่อมเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว

“เอ๊ะ?”

ชายชราตบเอวตัวเองเบาๆ พลางคิดในใจว่าแม่เฒ่าหลิวคนนี้เก่งกาจจริงๆ ยังไม่ได้พูดคุยอะไรเป็นเรื่องเป็นราว แค่ก้าวเท้าเข้ามาในบ้านของนาง ร่างกายก็รู้สึกเบาสบายขึ้นมาก

เขาไม่รอช้า เดินตรงเข้าไปด้านในทันที

“ชุ่ยโหว เจ้ากับเสี่ยวหย่วนโหวไปกินข้าวกันเถอะ”

หลังจากสั่งการเสร็จ นางก็เดินตามเข้าไปในห้องด้านใน หลิวจินเสียสายตาไม่ค่อยดี เวลาคุยธุระนางจึงต้องให้คนช่วยจดบันทึก

“พี่หย่วนโหว เราไปกินข้าวกันต่อเถอะ?”

“อืม”

หลี่จุยหย่วนขานรับ แม้ความรู้สึกไม่สบายตัวจะยังไม่จางหายไปหมด แต่เขาก็พยายามก้าวเท้าเดินต่อไป