บทที่ 323. ม้าเหล็กธาราน้ำแข็ง โลหิตย้อมด่านสุดแกร่ง

บทที่ 323. ม้าเหล็กธาราน้ำแข็ง โลหิตย้อมด่านสุดแกร่ง

สามวันให้หลัง ยามไห่

รัตติกาลมืดมิดดุจน้ำหมึก ไร้ซึ่งแสงดาวแม้แต่น้อย

ทุ่งร้างอันเงียบสงัดภายนอกด่านอู่ซุย สายลมหนาวพัดบาดแก้มของทหารทัพเจิ้นเป่ยทุกคนราวกับใบมีด

ที่เชิงกำแพงด่าน หลังเนินดินเล็ก ๆ ที่ไม่สะดุดตา เงาร่างหนึ่งอาศัยความมืดมิดยามวิกาล ค่อย ๆ ย่องออกจากวงล้อมสอดแนมของทัพเจิ้นเป่ยอย่างเงียบเชียบราวกับแมวป่า

เขาคือเฉินจงนั่นเอง

เขาก้มหน้าเดินจ้ำอ้าวอย่างเร่งรีบและสับสน ทุกครั้งที่เหยียบกิ่งไม้แห้งจนเกิดเสียงดังกรอบแกรบแผ่วเบา ก็ทำให้หัวใจเขาเต้นรัวจนแทบจะกระดอนออกมาจากคอหอย