​บทที่ 215.องค์ชายเจ็ดสิ้นท่า

บทที่ 215.องค์ชายเจ็ดสิ้นท่า

เสียงร้องทุกข์ทั้งน้ำตา ที่แต่ละถ้อยคำกลั่นออกมาจากเลือดเนื้อและหัวใจ ทำเอาขุนนางบุ๋นบู๊ทั่วทั้งท้องพระโรงต่างก็รู้สึกสะเทือนใจไปตามๆ กัน!

“เหลวไหล!” องค์ชายเจ็ดสติแตกไปแล้ว เขาชี้หน้าด่าทอผู้หญิงและเด็กพวกนั้น พร้อมกับเถียงคอเป็นเอ็นอย่างบ้าคลั่ง “พวกเจ้าใส่ร้ายข้า! เด็กๆ นังพวกนี้บังอาจมาใส่ร้ายข้าที่เป็นถึงองค์ชาย ลากตัวพวกมันออกไปโบยให้ตายเดี๋ยวนี้!”

สิ้นคำสั่ง พวกลูกสมุนองครักษ์ขององค์ชายเจ็ดก็รีบกรูกันเข้าไปเตรียมจะจับตัวคน

เซียวจวินหลินสะบัดแขนเสื้อเพียงครั้งเดียว พลังลมปราณก็กวาดพัดออกไป กระแทกพวกองครักษ์จนกระเด็นลอยละลิ่วไปทันที “ถ้าใครกล้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ตาย”

น้ำเสียงที่ฟังดูสบายๆ แต่กลับไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ดังก้องไปทั่วท้องพระโรง

พวกองครักษ์ตกใจจนหน้าถอดสี ไม่กล้าก้าวขยับเข้าไปใกล้แม้แต่ก้าวเดียว