กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย compiler24
บทที่ 213.วันพิพากษา ข้อหากบฏเป็นที่ประจักษ์
ครึ่งชั่วยามต่อมา สองแม่ลูกอวิ๋นเฟยก็เดินจากไปด้วยสีหน้าที่แตกต่างกันไป
เซียวจวินหลินถอดหน้ากากมนุษย์ออก พ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด “ในที่สุดก็ผ่านด่านสุดท้ายไปได้ด้วยดี พรุ่งนี้แหละ จะได้ดูงิ้วโรงใหญ่กันเสียที!”
เขาเอนหลังพิงกำแพงอันเย็นเฉียบ นึกย้อนไปถึงการต่อสู้ที่สูบเอาทั้งแรงกายแรงใจไปจนหมดเกลี้ยงเมื่อครู่นี้ แล้วก็อดที่จะทอดถอนใจไม่ได้
ให้ตายเถอะ ความต้องการของอวิ๋นซีนั่วนี่มันมูมมามราวกับหลุมดำชัดๆ แค่ครึ่งชั่วยามก็สูบเอาเขาหมดสภาพจนต้องยอมจำนนเลยทีเดียว
……
จวนองค์ชายเจ็ด บรรยากาศอึมครึมและหนักอึ้ง
สองแม่ลูกอวิ๋นเฟยเพิ่งจะกลับมาถึงจวน ยังไม่ทันจะได้พักหายใจ ราชครูก็มาเยือนอย่างเงียบเชียบ
เขายังคงซ่อนตัวอยู่ใต้เสื้อคลุมสีดำทะมึน มองไม่เห็นใบหน้า มีเพียงดวงตาคู่นั้น ที่ราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตใจคนได้