กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย compiler24
บทที่ 212.พ่อตากับพ่อตา ก็มีระดับความดีที่ต่างกัน
สองชั่วยามต่อมา
ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัว
จวนอัครเสนาบดี ภายในห้องหนังสือยังคงสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ
“นายท่าน จัดการเรียบร้อยหมดแล้วขอรับ” พ่อบ้านชราค้อมตัวรายงาน
ตู๋กูอวิ๋นเฮ่อเอามือไพล่หลัง ทอดสายตามองดูความมืดมิดนอกหน้าต่าง ถอนหายใจออกมายาวเหยียด
เรื่องที่ตระกูลซูแห่กันไปทำเรื่องงามหน้าในวันนี้ เขาได้ยินมาหมดแล้ว
“ซูเฉิงเอ๊ยซูเฉิง ยกย่องตัวเองว่าเป็นขุนนางตงฉิน รักษาชื่อเสียงยิ่งชีพ แต่พอถึงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ กลับไม่มีความรับผิดชอบแม้แต่น้อย เสียแรงที่ร่ำเรียนตำราปราชญ์มาเสียเปล่า!”
แววตาของเขาฉายประกายเด็ดเดี่ยว
“พรุ่งนี้ ถ้าจวินหลินพ่ายแพ้ ก็ถึงเวลาที่ข้า ตู๋กูอวิ๋นเฮ่อ จะลาออกจากราชการ แล้วกลับไปใช้ชีวิตบั้นปลายที่บ้านเกิดแล้วล่ะ”