​บทที่ 121.คุณหนูเหวิน ประเดี๋ยวว่างหรือไม่

บทที่ 121.คุณหนูเหวิน ประเดี๋ยวว่างหรือไม่

ทุกคนในที่นั้นต่างตะลึงงัน

สถานที่เหล่านี้ พวกเขาไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน

แต่เซียวจวินหลินพรรณนาออกมาได้เห็นภาพ ราวกับสถานที่เหล่านั้นมีอยู่จริง

เซียวจวินหลินมายืนอยู่ข้างกายเหวินเฟยเฟย ได้กลิ่นหอมของหมึกจางๆ จากตัวนาง

“เมื่อเจ้าได้เห็นขุนเขาและสายน้ำมากพอ ผ่านพายุฝนที่ยิ่งใหญ่มามากพอ ความรู้สึกที่ว่าฟ้าดินกว้างใหญ่ แต่มนุษย์ช่างเล็กจ้อย จะฝังลึกอยู่ในกระดูกเจ้า คุณหนูเหวิน... เจ้าคิดว่าจริงไหม?”

แก้มเหวินเฟยเฟยร้อนผ่าว

นางไม่มีกะจิตกะใจจะวาดภาพแล้ว