​บทที่ 120.ข้าเคยข้ามเขา ข้ามทะเล

บทที่ 120.ข้าเคยข้ามเขา ข้ามทะเล

“ใช่! ให้คำอธิบายพวกเรามา!”

คนด้านหลังเขาตะโกนสนับสนุนเสียงดังฟังชัด กลิ่นอายคุกคามแผ่ซ่าน

พระสนมซูเฟยหน้าซีดเผือด ยืนกระอักกระอ่วนทำอะไรไม่ถูก แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากห้าม

นี่ก็เป็นการหยั่งเชิงของนางเช่นกัน

นางอยากรู้ว่า เมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์บีบคั้นเช่นนี้ เซียวจวินหลินจะมีค่าพอให้นางเอาทุกอย่างไปเดิมพันด้วยหรือไม่

สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เซียวจวินหลินในทันที

ทว่าตั้งแต่ต้นจนจบ สีหน้าเขาเรียบเฉย ไร้ระลอกคลื่น สงบนิ่งดุจผืนน้ำ

เขาไม่แม้แต่จะมองเหวินเต้าฝู่ รินสุราใส่จอกให้ตัวเอง แล้วจิบเบาๆ อย่างสบายอารมณ์