​บทที่ 95.ญาติพี่น้องใจดำ

บทที่ 95.ญาติพี่น้องใจดำ

“พอได้แล้ว!”

เสียงตวาดด้วยความโกรธดังขึ้น เสิ่นชิงซานลุกขึ้นยืนด้วยร่างกายที่สั่นเทา

เขาเหลืออดแล้ว รีบก้าวไปบังตัวปกป้องเสิ่นจืออินที่ยืนโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่งอยู่ด้านหลัง

เสิ่นชิงซานกวาดตามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโลภ ความร้ายกาจ หรือความขี้ขลาดของแต่ละคน แววตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง

“พวกเจ้ายังเป็นคนอยู่ไหม? จืออินเป็นหลานแท้ๆ ของพวกเจ้านะ! เมื่อวานนางต้องเจอกับเรื่องลำบากใจขนาดไหน พวกเจ้าไม่เคยถามไถ่ แต่ตอนนี้กลับบีบให้นางกระโดดลงกองไฟ!”

น้ำเสียงเขาตื่นเต้น ชี้นิ้วไปที่เสิ่นต้าฟู่จนมือสั่น