​บทที่ 47.พายุเริ่มก่อตัว

บทที่ 47.พายุเริ่มก่อตัว

“วันแต่งตั้งอ๋อง คือวันตาย”

ต่อหน้าขุนนางทั้งราชสำนัก กลางโถงไว้อาลัยจวนเจิ้นเป่ยอ๋อง กล้าส่งสารขู่ฆ่าอย่างเปิดเผย!

ช่างอุกอาจ! ช่างบ้าคลั่งอะไรเช่นนี้!

ทั้งห้องโถงเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มตก

สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เซียวจวินหลิน อยากรู้ว่าเขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไร จะหวาดกลัว โกรธเกรี้ยว หรือยอมจำนน?

ทว่า… เซียวจวินหลินเพียงแค่โยนจดหมายทั้งซองทั้งกระดาษ ลงไปในอ่างไฟ มองดูตัวอักษรสีเลือดถูกเปลวเพลิงกลืนกิน

เปลวไฟลุกโชน กระดาษม้วนตัวดำเป็นตอตะโก สุดท้ายกลายเป็นควันสีเทาลอยล่องขึ้นสู่อากาศ

เซียวจวินหลินสงบนิ่งจนน่ากลัว เฝ้ามองจนควันจางหายไป

จากนั้น เขาค่อยๆ หันกลับมา กวาดสายตามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยและตื่นตระหนกของทุกคน