​บทที่ 14.พลิกวิกฤตเป็นโต้กลับ

บทที่ 14.พลิกวิกฤตเป็นโต้กลับ

ประตูจูเชวี่ย เมืองหลวงแห่งต้าเซี่ย

ขุนนางฝ่ายบู๊และบุ๋นในชุดไว้ทุกข์สีขาว ยืนเรียงรายกันอยู่ที่หน้าประตูเมืองด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แถวยาวเหยียดไปไกลหลายร้อยจั้ง

บรรยากาศดูน่าเกรงขาม แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่บอกไม่ถูก

ประชาชนที่มาร่วมไว้อาลัยเจิ้นเป่ยอ๋องยืนเบียดเสียดเต็มสองข้างทาง หลายคนขอบตาแดงก่ำ เสียงสะอึกสะอื้นดังขึ้นเป็นระยะด้วยความเสียดายยอดขุนพลผู้เป็นดั่งเทพสงครามแห่งต้าเซี่ย

หลายร้อยปีก่อน แผ่นดินต้าเซี่ยนี้ถูกกอบกู้มาด้วยฝีมือของบรรพบุรุษตระกูลเซียวและตระกูลเจียงร่วมกัน

บรรพบุรุษตระกูลเซียว เพื่อยุติการแก่งแย่งชิงดี และให้ราษฎรได้พักฟื้นจากไฟสงคราม จึงยอมถอยจากการร่วมปกครอง ไม่ขอแบ่งแยกแผ่นดินกับปฐมกษัตริย์

ขอเพียงได้ปกป้องชายแดนเหนือ คุ้มครองต้าเซี่ยให้สงบสุขชั่วลูกชั่วหลาน