กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย compiler24
บทที่ 13.เจิ้นเป่ยอ๋อง กลับมาแล้ว
หนึ่งชั่วยามผ่านไปภายในสวนหลังจวนเจิ้นเป่ยอ๋อง
เซียวจวินหลินนั่งจิบชาบนม้านั่งหินอย่างสบายอารมณ์อยู่เพียงลำพัง
ไม่นานนัก เงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิทก็เดินตามสาวใช้เข้ามาในสวน
เมื่อมั่นใจว่ามีเพียงเซียวจวินหลินอยู่คนเดียว เงาร่างนั้นก็ปลดชุดคลุมออก เผยให้เห็นรูปร่างอันสมบูรณ์แบบของตู๋กูชิวเสีย
แสงจันทร์สาดส่องลงบนร่างงาม อาบไล้เรือนร่างเว้าโค้งและใบหน้าสวยเย็นชาดุจเทพธิดา
ทว่าในยามนี้ ดวงตางามที่เคยวางเฉยดุจน้ำในบ่อลึก กลับฉายแววกังวลจางๆ
นางสั่งให้สาวใช้ถอยออกไป แล้วเดินตรงมายังโต๊ะหิน แต่ไม่ได้นั่งลง กลับย่อตัวคารวะเซียวจวินหลินอย่างนอบน้อม
“มารบกวนยามวิกาล ขอท่านซื่อจื่อโปรดอภัย”