​บทที่ 12.ประโยชน์ของซูฉานจิ้ง

บทที่ 12.ประโยชน์ของซูฉานจิ้ง

เสียงร้องไห้กระซิกๆ ของซูฉานจิ้งดังแว่วมาเป็นระยะ ฟังดูน่าสงสารเหมือนลูกแมวน้อบที่บาดเจ็บ

เซียวจวินหลินผลักประตูเรือนข้างเดินเข้าไป

ที่มุมเตียงอันเย็นเฉียบ พอซูฉานจิ้งได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวก็เงยหน้าขวับ ดวงตาแดงบวมฉายแววเคียดแค้น

“เจ้ามาทำไมอีก!”

นางคว้าหมอนปาใส่เขาเต็มแรง

“เจ้ายั่วโมโหจนท่านพ่อข้ากลับไปแล้ว พอใจเจ้าหรือยัง? เซียวจวินหลิน เจ้าไม่ไว้หน้าพ่อข้าบ้างเลยหรือไง! ถึงยังไงเขาก็เป็นพ่อตาเจ้านะ!”

เซียวจวินหลินเอียงตัวหลบหมอนได้สบายๆ ใบหน้าไร้อารมณ์ มองนางด้วยสายตาเหมือนมองคนปัญญาอ่อน

“พ่อเจ้าโดนคนหลอกใช้เป็นเบี้ยหมากยังไม่รู้ตัว วิ่งรี่พาตัวเองมาตายแท้ๆ ถ้าข้าไว้หน้าเขา พรุ่งนี้คงได้ตายตกไปตามกันทั้งจวนเจิ้นเป่ยอ๋องแน่”

“เจ้าพูดบ้าอะไร!” ซูฉานจิ้งชะงัก