0147

⬢⬢⬢

ตอนที่ 147 ดับลง

เซียนท่านนี้ที่มีหน้าตาแทบไม่ต่างจากลวี่โย่วเซิง เมื่อได้ยินเสียงร้องตกใจของ “ยายสี่” ก็ทำเพียงส่ายหัวเล็กน้อย พร้อมกับชี้ไปยังดวงจิตของลวี่โย่วเซิงที่ยังคงหลับใหลอยู่ไกลออกไป เพื่อแสดงให้เห็นอย่างตรงไปตรงมาว่าตนเองกับอีกฝ่าย

เซียนผู้มีใบหน้าแทบไม่ต่างอะไรกับหลวี่โหย่วเซิงผู้นี้ เมื่อได้ยินเสียงร้องตกใจของยายสี่ ก็เพียงส่ายหน้าเล็กน้อย พร้อมกับชี้ไปยังกายวิญญาณของหลวี่โหย่วเซิงที่ยังคงหลับใหลอยู่ไกลออกไป เพื่อแสดงให้เห็นอย่างตรงไปตรงมาว่าตนกับอีกฝ่ายไม่ใช่คนเดียวกัน

จากนั้น พระองค์ก็ปลดปล่อยลมหายใจที่เก็บงำไว้ออกมาจนหมดสิ้น อากาศรอบกายราวกับถูกย้อมไปด้วยแสงยามเช้าอันเจิดจ้า แผ่แรงกดดันที่น่าอึดอัดออกมา

จากนั้น พระองค์ก็ปลดปล่อยกลิ่นอายที่ถูกเก็บงำไว้ออกมาทั้งหมด ราวกับอากาศรอบตัวถูกย้อมด้วยแสงเรืองรองเจิดจ้าของดวงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณ แผ่แรงกดดันที่ชวนให้รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

จิตวิญญาณของ "ยายสี่" คล้ายถูกกระแทกอย่างแรง ดวงตาทั่วทั้งร่างเริ่มโปนออกมา ราวกับจะระเบิดแตกออก

จิตสำนึกของยายสี่คล้ายถูกกระแทกอย่างรุนแรง ดวงตาทุกคู่ทั่วร่างต่างเริ่มโปนูนออกมา ราวกับกำลังจะระเบิดออก

เซียนผู้สูงส่งเปิดปากตรัส เสียงอันน่าเกรงขามดั่งระฆังทอง ก้องกังวานอยู่ในโลกแห่งความฝัน

พระโอษฐ์อันศักดิ์สิทธิ์ของเซียนขยับเอื้อนเอ่ย เสียงอันทรงอำนาจดุจระฆังสำริดก้องกังวานไปทั่วโลกความฝัน